Aku sampai Kuala Lumpur dalam pukul 10 pagi. Keluar flight, jalan pergi tempat pungut bagasi.
Tunggu dalam lima minit. Beg aku keluar. Pungut.
Tunggu sepuluh minit. Kotak pertama aku keluar. Pungut.
Ada satu lagi kotak. Kecil je. Tak keluar lagi.
Lima belas minit. Hampir semua yang sama flight dengan aku dah blah.
Tinggal dalam tiga orang lagi. Ada seorang perempuan. Kecil-kecil comel. Bukan, dia bukan tunggu untuk pungut beg. Dia staf MAS. Bahagian jaga bagasi, mungkin. Dari jauh dia signal something kat aku. Aku buat-buat faham sambil cakap “A’ah, ada satu barang lagi,”
Lima minit. Kotak aku tak sampai lagi. Dia datang dekat. Menghiraukan baki penumpang lain yang sedang tunggu beg. “Ada sekor lagi ya?”
Esyh, apa barang minah ni. Ada dia sebut sekor. Jenis minah selamba kot? Ke, aku salah dengar? Dengan gentleman, aku jawab. “A’ah, ada satu kotak lagi, kecik je,”
“Ok, encik standby, jap lagi sampai laa tu,”
Lima minit.
Taraaaaaaaa! Kotak kecil aku pun keluar. Comel je.
“Eh, dalam kotak ni, tak mati ke?”
“Mati???”
“Eh, encik bukan bawa anak kucing ke?”
“Eh???!!!”
“Laaa, salah faham…”
…
Gadis MAS tu pun terus berkomunikasi dengan rakannya menggunakan walkie talkie, dan aku, cuma tergelak kecil dalam hati.
Lucu beb!